Route France - Deel 2 Bataille francaise (de Franse slag)

Zaterdag 20 september

● St.Aygulf naar Grasse| Chez Tom

Foto: kust St Aygulf

Het strand van Saint-Aygulf is met zijn 800 m lengte een van de grootste stranden van de regio Estérel Côte d'Azur.

Na enkele foto's fietsen we langs de azuurblauwe Middellandse zee met een heerlijk zonnetje. Een jasje is eigenlijk niet nodig doordat de temperaturen steeds tussen de 28 en de 34 graden liggen.

Na enkele kilometers een vlotte stop bij de bakker voor een ontbijtje. 

De route La Corniche D'Or brengt ons langs St. Raphaël, Santa Lucia, Théoule-sur-Mer, een route langs de Middellandse Zee en het roodbruine Estérel gebergte. Vervolgens via het vliegveld en de Old Course Mandelieu/Cannes met een straffe klim naar Grasse.

Zeker geen eenvoudige rit, de lange kronkelige weg met de massieve rotsstukken wisselen zich af met de azuurblauwe zee.

De kuiten, bovenbenen en heupen voel je bij elke omwenteling van de pedalen. Je lijf kan het hebben, maar door de zon en de hoge mate van inspanning lopen straaltjes water langzaam van je lijf af. 

Menigmaal floept de gedachte op, oh...nee wat is dit toch zwaar, ik stop ermee. 

Zo'n 10 km klimmend en zwoegend naar Grasse ....maar ja... de beloningen voor dit taaie werk zijn er zeker ook! 

Foto: Route Le Corniche d'Or

Gemiddeld zitten we zo'n zes uur op de fiets, dan is er naast jezelf opfrissen, de fietswas, het ontdekken van de plek/stad en een hapje eten, de tijd die overblijft voor het maken van zo'n verslag nogal beperkt. 

In Grasse ontmoeten we Anthony en zijn vrouw eigenaren van het appartement midden in de stad Grasse voor het overhandigen van de sleutel. Zij houden van een persoonlijke aanpak: Chapeau! 

Foto: centrum Grasse 

BIJ het appartement gelegen op de 1e etage, tillen we de fietsen de trap op de huiskamer in. 

Na een wasje en even bijkomen op zoek naar een eetadres. Een nieuw restaurantje waarbij de kok na het eten even een praatje aan je tafel maakt. Autodidact en daarnaast enige tijd in Bonn als goudsmit gewerkt. Waardoor we Duits met eklaar kunnen spreken 

Prachtige gerechten en zeker een aanrader! 

Foto: centrum Grasse

De heerlijke afdalingen, de wind die de frisse weelderige natuurgeuren meevoert, het gevoel die de omgeving geeft, de overweldigende natuur, de stilte, en je realiseert wat men in het verleden voor offers heeft gebracht voor alle schoonheid waar wij nu van mogen genieten. 

En daarbij, krijg je van al dat taaie werk een sterk en fit lijf.

Grasse bekend als parfumstad met diverse musea. 

Foto: Van begin mei tot eind september sieren 2.800 roze paraplu's de straten van Grasse.

De kleur verwijst naar de Centifolia-roos, ook wel de "Meiros" genoemd, die zeer gewaardeerd wordt voor het maken van parfums.

Zondag 21 sept

• Grasse naar Bagnols en Forêt| Le Relais Provençal

Het landschap verandert, de dichtbevolkte mondaine woningen gelegen in de heuvels rond Grasse maken plaats voor een landelijker gebied. 

Aangekomen in Bagnols en Forêt gelegen op 300 meter hoogte  aan de voet van de Esterel blijkt de receptie nog dicht.

We rijden de fietsen achter het hotel en parkeren ze daar, lopen het trapje op naar boven en dan lokt het zwembad. Met de zware klims nog in de benen, verlangen we zo naar een frisse duik.

q

Foto: Au Relais Provencal

In de avond zware onweersbuien. De warmte wordt verdreven, morgen zal het koeler worden.  

Maandag 22 sept.

• Bagnols en Forêt naar Salernes ca. 63 km| Le Mas des Oliviers 

Het ene na het ander klimmetje staat weer op het progamma ....Het heuvelachtige gebied met o.a. kurkeiken en vergezichten. 

De zware onweersbuien van gisterenavond zijn verdreven. De lucht is lichtbewolkt maar af en toe dreigen er donkere luchten, maar verder blijft het gelukkig droog.

Dan agenten op de weg er is een omleiding in Draguignan door gaslek.

Hierdoor weer wat extra klimkilometers en op onderzoeken hoe we nu moeten rijden, wel met wat extra klimmetje's. De eerste (van de 14) versnelling wordt veel gebruikt.

De zon laat van zich spreken en na een bakkerijstop kunnen we er weer tegenaan. 

Altijd weer die laatste klimmetjes.... of hij de locaties erop uitzoekt? 

De eigenaar informeert ons over het verblijf. Als Gert aangeeft dat hij wil zwemmen zegt hij ' dat lijkt mij wat koud'. En dat klopt.. even watervrees maar de verkoeling is top voor de spiertjes die nogal op de proef zijn gesteld. 

Foto: Les Mas des Oliviers

Tegen een uur of zeven gaan we buiten aan tafel, een huisgemaakt driegangenmenu wordt geserveerd met een aperatief vooraf. 

Foto: Een tomaten gazpacho met advocado olijfolie en een eetbare bloem, een Magret de Carnard met wortels en bonen en een heerlijk toetje Sabayon met Amaretto en pruimen. Heerlijk!

Dinsdag 22 september

● Salernes naar Peyrolles| Le Mira Beau

Buiten onder de veranda een heerlijk frans ontbijt met fruit. 

Foto: vertrek Le Mira Beau 

Foto: richting Pontevès

De route van vadaag komt net boven de 65 km uit. Minder klimmen als de vorige dagen. Een uitstapje van de route af naar het oude stadje Pontevès, dit geeft iets meer klimkilometers dan oorspronkelijk gepland.

Maar het geeft de gelegenheid voor een koffietje in een klein barretje annex winkeltje. 

Foto: koffietje in een klein barretje annex winkeltje. De persoon die even weg was van zijn plek aan de bar zat al vroeg aan de wijn. 

Het landschap verandert langzaam, groene bomenpartijen en druivenstruiken zover je kunt kijken. Wat een rust.  

In een ander klein plaatsje spreken we met een gepensioneerde dame die op weg is naar haar vakantie huis. Haar man werkt nog en zij is alleen met de trein naar Avignon gereisd en vandaar uit op de fiets naar Bringroles. Knap hoor! 

Verder volgen we grotendeels het traject van de vroegere spoorlijn.

Foto: Ondanks dat de lavendel reeds geoogst is, blijft het de heerlijke geur verspreiden bij het passeren.

Peyrolles-en-Provence ligt in de vallei van de Durance, tussen het Luberonmassief en het Sainte-Victoire-massief. 

De prachtige pijnbomen gecombineerd met de rode rotsgrond maken het gebied echt uniek. Het ligt in het noordoosten van het departement Bouches-du-Rhône, grenzend aan de Vaucluse. 

Foto: Le Mira Beau

Woensdag 23 september

● Peyrolles naar La Motte d'Aigues| Le Chambres d' hotes de Thibaut et Sophie.

Bij het vertrek uit Peyrolles is het bewolkt met een frisse wind, geleidelijk aan krijgt de zon ietsje meer kans.

La Motte d'Aigues de één na laatste fietsstop is gelegen aan de voet van de Grand Luberon . 

De natuurlijke omgeving is geliefd vanwege de rust en de stilte op het platteland.

Het was een Waadtois dorp in de 16e eeuw en kende een turbulente geschiedenis. La Motte d'Aigues maakt deel uit van de gemeente COTELUB. 

Het is een van de zeldzame dorpen in de zuidelijke Luberon die geen deel uitmaakt van het Regionaal Natuurpark van de Luberon.

De laatste twee ritten zijn korter als de andere routes. Als opwarmertje nemen we een plat de jour bij La Petite Brasserie in Pertuis.

Foto: aankomst in La Motte- d'Aigue

Het huis midden in het kleine stadje heeft meerdere etage's en kijkt uit over het gebied.

Het is compact en gezellig. In het huis overal antieke schilderijen van ruiters te paard en geweren.

Op de etage met de slaapkamers over de ballustrade een paardrijzadel. 

De host, de man is alleen - zijn vrouw is een antal dagen voor werkzaamheden in Cavaillon. Het 4-gangen diner gisterenavond beneden in de woonkamer- op tuinniveau, was heerlijk! 

Donderdag 24 september

● La Motte d'Aigues naar Merindol | La Roselière

La Roselière start en eindadres fietstrip.

Ontbijt samen met andere oudere gasten in het keukengedeelte. 

Foto: in een kerkje 

Na vertrek laatste fietstocht naar o.a. Cucuron, Loumarin en Lauris.  

Koffiestop in het prachtig stadje Loumarin vervolgens in Lauris langs het kasteel gewandeld. 

Foto: boven Lauris, onder Loumarin

De pittige klimmetjes blijven zich afwisselen en wat heerlijk dat het zonnetje er weer bij is. 

Na aankomst bij de auto, fietsen op de auto en fietskleding verwisseld voor gewone outfit.

Nog wat inkoopjes gedaan voor de terugreis van morgen verderop in Mallemort.  

Vervolgens in Merindol een heerijk afsluitend wijntje buiten aan de wijnvaten met een zonnetje bij ' La cave a Aimé' met een mix van chacuterie en kaas.

Even napraten over de gefietste routes en over het leven 'slow travel' in het Zuiden van Frankrijk.

Van Stephane, de host van Le Roseliére ontvangen we de code om het pand binnen te komen. 

Later op de avond eten we met elkaar, het door Stephanie de vrouw van Stephane thuis bereidde diner. 

Foto: In de Provence staat de Cicade symbool voor de zon, zomer en een zorgeloos leven. 

De cicade, ofwel cigade (geen krekel) laat zich alleen horen als de zon hoog aan de hemel staat van eind juni tot begin september. 

Foto: De gereden route's en de hoogte profielen van de bijzonder prachtige Provence trip 2025

De vakantie zit er bijna op. Morgen rijden we na het ontbijt naar Troyes, de stad met de duizend kleuren, overnachten daar en dan de rit naar huis. 

Bij het hotel in Troyes, met oude, kleurrijke vakwerkhuizen, blijkt dat de daarbij gereserveerde parkeerplaats midden in het centrum reeds bezet is.... alweer de franse slag?

Nog even over de Franse slag... waar komt dat toch vandaan?

Voor zover ik weet, iets haastig of slordig doen. Maar met de 'franse slag' doen kwam al in de zeventiende eeuw voor en de term komt uit het paardrijden.

Het verwijst naar het slaan met de lange zweep, de aanduiding voor een zwierige slag. 

Hierdoor besluiten we een ander hotel te zoeken. Drie kwarter later parkeren we de auto bij een ander hotel in de parkeergarage. 

Helaas, door het regenachtige weer komt het oude, kleine centrum minder tot zijjn recht.

Dank voor jullie tijd en aandacht, groetjes de Santosfietsers!